'Ik voelde me aan mijn lot overgelaten'
 |
| |
|
'Ik voelde me aan mijn lot overgelaten'
Riet (71): ‘Ze hebben een gezwel in mijn hersenen kunnen weghalen. Daarna moest ik een drain. Staan deed pijn, toen ik dat vertelde zei ze: u staat toch! Een dag later vroeg ik om toiletpapier. Of ik dat niet even zelf kon pakken. Ik kon amper staan! Ook werd ik vergeten met het eten. Toen ik erom vroeg kreeg ik niet eens excuses, maar wel een koud geworden maaltijd voor mijn neus. Ik miste echt uitleg en respect, voelde me echt aan mijn lot overgelaten.’
|
|
|
| Reacties |
|
| Evelien |
| Gistermiddag heb ik een echo laten maken op Radiologie. Ik werd totaal niet serieus genomen en men vond het maar vreemd dat ik pijn in mijn lies had terwijl er toch niks te zien was. Erg onvriendelijk personeel, de volgende keer kies ik absoluut voor een ander ziekenhuis waar mijn klachten hopelijk wel serieus genomen worden! |
|
| lucie |
| mijn man is in maart geopereerd aan een kwaadaardige hersentumor,De chirurg had heel goed uitgelegd wat er ging gebeuren en de verpleging was goed en aardig tot hij geopereerd was.mijn man wist op een gegeven moment niet wat hij aan het doen was en deed allemaal rare dingen waar iedereenop de afdeling last van had. er werd aan mij gevraagd of ik zo lang mogelijk kon blijven wat ik ook deed want hij was zo druk. Toen ik de volgende dag in het ziekenhuis kwam werd mij voor de lift door twee dames van de afdeling (die het linnenwerk of zo deden!) verteld dat ze mijn man die nacht hadden vastgebonden aan zijn bed en dat hij op een kamer alleen was gelegd! Ik wist nergens van, ze hadden mij niets laten weten.Die dag zijn er zoveel dingen gebeurt , 1 verpleegster had de hele dag niet veel tijd voor mijn man en ik moest overal zelf achteraan.Je zag de hele morgen niemand. Zelfs zijn eten werd klaargezet op het aanrechtje maar ja als je vastgebonden ligt kun je daar dus niet bij terwijl ze riep naar degene die het eten kwam brengen dat ze er aan kwam maar dat dus niet deed. Ik heb hem zelf moeten voeren omdat zelfs zijn armen vast zaten. Eigenlijk was dit maar een verpleegster waar het over gaat en wiens naam ik niet meer zal vergeten,Toen ik haar een keer riep vroeg ze of ik me in de steek gelaten voelde, nou ja! Ik was toen zo overstuur en heb tegen de zaalarts gezegd dat dit zo niet kon en hij gaf me daarin gelijk. De rest van de dag kwam toen telkens om het half uur iemand kijken wat ik wel nodig had want mijn man wist van toeten noch blazen. Gelukkig ging het daarna wat beter. Ik was blij dat hij een paar dagen later weer naar het andere ziekenhuis mocht om op te knappen. De tijd na de opname met controles, bestraling en chemo door verschillende artsen was heel goed en de begeleiding nu is nog steeds prima maar toch kan ik die anderhalve week op de afdeling niet vergeten, mijn man weet hier gelukkig niets meer van en het gaat redelijk goed met hem. |
|
| Karin |
| Lief ziekenhuis, In principe een goede actie, maar geld het alleen voor de patienten of ook voor het personeel?
4 miljoen kost deze actie, maar door bezuinigingen wordt personeel ontslagen en moet de rest meer werk met minder mensen verrichten. Beetje krom lijkt me dit.Als je dan toch zo lief wilt zijn, begin dan eens bij het ziekenhuis zelf en hou je personeel tevreden. |
|
| Claudia van Erve |
| Het is toch eigenlijk heel vreemd dat dit ziekenhuis een campagne "lief ziekenhuis" start. Dat moet toch vanzelfsprekend zijn... |
|
|
|
